این نگرانی از آن جهت ایجاد شده که 30 و اندی سال است ، زمستان برای ایرانیان به منزله بهاری دل انگیزبوده که ماه دوم آن ، یادآور به بارنشستن شعارهای "استقلال" و "آزادی" ، و "نه شرقی" و "نه غربی" ملتی آزادی خواه ، وطن پرست ودیندار است.

سلام
اتمسفرسیاسی کشور چند وقتی ست خیلی پاییزی شده و باید نگران بود که خدای ناکرده با آغاز فصل سرما ومتاثر از تشدید باد وبوران ویخ بندان های سیاسی در زمستان ، به مرحله انجماد نیزبرسد!
این نگرانی از آن جهت ایجاد شده که 30 و اندی سال است ، زمستان برای ایرانیان به منزله بهاری دل انگیزبوده که ماه دوم آن ، یادآور به بارنشستن شعارهای "استقلال" و "آزادی" ، و "نه شرقی" و "نه غربی" ملتی آزادی خواه ، وطن پرست ودیندار است.
این چنین است که فارغ ازهرگونه دسته بندی سیاسی وجناحی وتنها ازمنظریک شهروند علاقمند و متعصب نسبت به اصول اساسی نظامی بنا شده بردو وجه جمهوریت و اسلامیت باید اذعان داشت که فضای غبار آلود و حزن آور کنونی سیاسی کشورقطعا به صلاح هیچ ایرانی عاشق ملک و دین نیست.
این شرایط بستری ست برای اشاعه هرچه بیشتر تهمت ، افتراء ، سوء ذن ، دل خوری و درنهایت دشمنی سرمایه های انسانی نظام نسبت به یکدیگر و سوختن بی رحمانه تر وخشک ، وحق و ناحق درکنارهم و... .
امروز وضعیتی را شاهدیم که درآن هرگونه انتقادی به منزله مخالفت وتخریب محسوب شده وتحمل افراد درشنیدن حرف یکدیگربه میزان قابل توجهی ( حداقل نسبت به یکی دو دهه اخیر که نگارنده به یاد دارد ) کاهش یافته است.
شاید نامه اخیردکترمحسن رضایی ، فرمانده بزرگ 8 سال دفاع مقدس ودبیرامروز مجمع تشخیص مصلحت نظام به مقام معظم رهبری را بتوان به عنوان تازه ترین وآخرین مصداق برای تدوین شرایط کنونی کشور محسوب کرد.نامه ای که به نظرمی رسد اصلی ترین انگیزه نگارنده آن همانا یافتن روزنه ای برای برون رفت ازشرایط فعلی جامعه بوده اما قطعا رضایی به خوبی می داند علیرغم چنین هدفی حتی اگر "آقامحسن" ی باشد که 8 سال در زیرباران گلوله و بمب و خمپاره جان خود و دوستانش را نثار کرده بازهم باید منتظرتخریب ها،افتراء ها ودرآینده پرونده سازی های بسیاری باشد.
چنانکه امروزکم نیستند کسانی که تا چند صباح قبل جزء بانیان ومتولیان وفرزندان انقلاب به شمارآمده اما امروز یا کاملا ویا تا حد قابل توجهی انواع سخنان ریز و درشت نثارشان شده و قدرت دفاع نیزندارند.هاشمی ها ، لاریجانی ها ، قالیباف ها ، بیت امام(ره) ، آیات اعظام ، خانواده شهدایی مانند مطهری ، بهشتی ، رجایی ، باکری ، همت و...تنها بخشی از سرمایه های انسانی وذخائرانقلابند که هر روزبیش از روزقبل شاهد به حاشیه رانده شدنشان توسط افراطیان جناح های گوناگون سیاسی کشوریم.
شاید بی مناسبت نباشد حال که صحبت ازهزینه های اظهارنظر وسخنوری درشرایط کنونی به میان آمده ، یادی هم از دکترشریعتی وبخشی از مطالب کتاب " تشیع علوی وتشیع صفوی" او که شرح داستانی درهمین خصوص است ، شود.خلاصه داستان اینچنین است که:
"دموستنس" خطیب یونانی ، زمانی به علت ضعف های متعدد روحی و کلامی نمی تواند ارثی که پس از مرگ پدر به او رسیده را از گروهی به نام " سوفیست "ها که سخنورانی بزرگ وتوانمند بوده اند بگیرد ودرنتیجه کلیه اموالش توسط این گروه به تارج می رود .این اتفاق انگیزه ای می شود تا "دموستنس" باهدف غلبه برضعف موجود در قدرت بیان خویش تلاش هایی را آغاز کند.یکی ازتمریناتی که برای خود درنظرمی گیرد این بوده که به غاری کوچک که بر روی دیواره هایش سیخ ومیخ وتیغ تعبیه کرده در دل کوهستان می رفته وبا ایستادن در درون غار شروع بع سخنرانی می کرده و اگردر حین سخنرانی حرکت اضافه ای می کرده و یا هیجانی شده یا به یک سو متمایل میگردیده بلادرنگ یکی از تیغ ها به بدنش فرو رفته واو را متعادل می نموده است!...
دکتر شریعتی مقصود خویش را از شرح داستان "دموستنس" این گونه بیان می کند:
"... وضع سخن گفتن ما هم درشرایطی کنونی درست وضعی ست که دموستنس در آن غار پرسیخ و... هنگام حرف زدن داشت! هرچه بگوییم ، وحتی هرجمله و کلمه ای که بخواهیم انتخاب کنیم ، ناگهان سیخی به یک جا و ناجای آدم فرو میرود. هر حرف تازه که یک کمی از حد معمول از غارتنگ فهم ها وبینش ها وتعصب ها و مصلحت ها می گذرد سیخی بلافاصله آگاهمان می کند! ازطرف راست مجروح می شویم ، می خواهیم چیز دیگربگوییم میخی از طرف چپ می خوردیم...! بعد می بینیم که درچنین غاردموستنسی که گرفتاریم باید جوری حرف بزنیم که به هیچ چیزی وبه هیچ میخی وسیخی تماس پیدا نکند ، این وضع ، سخن گفتن را بسیار مشکل می کند و حتی نزدیک به محال! و متاسفانه بدبختی بزرگتراین است که سخنران ما مثل همان دموستنس کم کم عادت می کند که دراین قید ها حرف بزند و می آموزد که جوری عاقلانه و پخته و ماهرانه وزیرکانه ومسالمات جویانه و خوشایند حرف بزند که به هیچ بدنه ای در این غاربرنخورد وسیخ و ...ا یا با حرکات وی تماس نیابند و یا حتی او را بجای سرزنش بنوازند آنگاه چنین هنرمندی خطیب بزرگی می شود ، اما چگونه خطیبی!؟...کسی که سالها سخن گفته و هیچ کس به او ایراد نگرفته ، به خاطراین است که سالها سخن گفته وهیچکس از او نتیجه ای نگرفته! یکی از فرق های شیعه علوی وشیعه صفوی همین است!..."
احتمالا شما هم با من هم عقیده اید که شرایط کنونی جامعه همگونی های بسیاری با مطلب فوق دارد اما آنچه محل سوال است آنست که آیا چنین وضعیتی می تواند برازنده نظامی باشد که مدعی ام القرائی جهان اسلام بوده و می خواهد ومی تواند الگویی بدیل وارزشمند برای همه نظام ها وملت های کره خاکی باشد!؟

حتی اگر چنین نگرشی را نپذیریم ، آیا این انتظار و ادعا که با اتکاء به اعتقادات و توانایی های خدادادی فیزیکی و فکری کشور می توان حداقل به آنچه در سند چشم انداز و در افق سال ۱۴۰۴ دیده شده ، رسید ُ توقع زیادی است؟!( خرچند که روند نظام اجرایی کشور چندان نتوانسته موید همین اندازه توقعات نیز باشد!)پس حداقل عقلاء قوم تا خیلی دیر نشده از زماستانی شدن فضای پاییزی سیاست در کشور آن هم درآستانه دهه فجر انقلاب ممانعت کنند...
 

سلام

یک یادداشتی به مناسبت سالگرد درگذشت جهان پهلوان تختی برای شماره جدید مجله گذاشتم .

"سلام

همیشه از تختی شنیده بودم . از همان عنفوان کودکی هم شنیده بودم ؛ حتی قبل از اینکه پای بر روی تشک های کشتی و میادین ورزشی بگذارم. به هر حال پدرم هم دوره او بوده و به مناسبت های مختلف پیش می آمد که ازتختی و مصاحبت هایش با او ، مردم داری و مروت و جوانمردی های او بگوید.این شنیده ها که طبیعتا پس از ورود به دنیای ورزشی وقرابت ونزدیکی با اهالی کشتی و زورخانه بیشتر نیز گردید درکنار فضای خاصی که نام ویاد تختی برای ما میانسالانی که دردوران پس ازانقلاب رشد کرده وبالطبع شخصیت هایی با کاراکتر تختی خواسته و ناخواسته برایمان شناسانده شده اند ، زمینه ای بوده برای دل بستگی های خاص به این جهان پهلوان در تمامی این دوران.

اما واقع قضیه اینست که علیرغم وجود همه این شرایط هیچ گاه به درستی درک نکرده بودم که تختی چه کسی بود و چرا ماند و چرا دیگر مانند او را ورزش ایران به خود ندید!؟

به هر حال این یک واقعیت است که کم نیستند قهرمانان وافتخار آفرینانی که شاخصه های بسیاری برای بزرگ شدن و بزرگی کردن ماندگار را داشته و دارند.

عناوین قهرمانی ، تحصیلات ، زندگی بدون حاشیه ، معروف به دین داری وتمسک به ائمه ، مردم داری و دست گیری از ضعفا و بسیاری ملاک های دیگر شاخصه های ارزشمندی هستند که می تواند هر فردی را نه تنها در حد واندازه تختی بلکه یک سروگردن بالاتر از او قرار داده و ماندگاری را برای دارنده اش به ارمغان بیاورد.

پس چرا این چنین نمی شود و بازهم بعد از گذشت 40 و اندی سال این تنها تختی ست که مانده است و هر که می خواهد بزرگ شود باید یک جوری خود رابه او چسبانده و از او خرج کند!؟

اما حالا مدتی ست که فکر می کنم توانسته ام به پاسخی قابل قبولی حداقل برای خودم دراین خصوص برسم!

تختی فردی بود فهیم که هرچند سواد آکادمیک نداشت اما خیلی می فهمید وخیلی واقعیات زمان خود را لمس می کرد وخیلی دانا بود.

او با همه هم دوره هایش فرق داشت.این تفاوت را می شود در میان دست نوشته های اندک ویا سخنان نغزش ملاحظه کرد.

او می فهمید که بر مردمش ظلم شده و متوجه بود که با اعتقادات مردمش بازی میشود.

زمانی که عکس او را در دهه چهلی که به خاطر قیام امام خمینی ( ره ) و تبعید ایشان به خارج ازکشور طبیعتا فضای بسیار سنگین سیاسی واستبدادی وجود داشته درکنار آیت الله طالقانی می بینم ، متوجه می شوم که تختی آن قدربزرگ بوده که علیرغم همه انتفاعی که به عنوان یک قهرمان ملی وحتما بسیار بیشتر از هر قهرمان ملی امروزی می توانسته از رژیم ظالم شاهنشاهی داشته باشد به خاطر اعتقادش و عدم استشمام عدالت وآزادی درجامعه اش به همه آنها پشت پا می زند و بدنبال مرجع دینی ومردمش می رود .

این است تفاوت تختی با ما. واین است که تختی برخلاف همه ستارگان که یک روز افول می کنند ، ستاره ماند."

نوشته شده توسط امیر رضا خادم در سه شنبه پانزدهم دی 1388 |